Wanneer je Xavier, zijn mama Linda en haar kleindochter Emma ziet rondlopen in het cultuurhuis, lijkt het alsof ze er al jaren thuishoren. De drie generaties stralen dezelfde goesting uit om de handen uit de mouwen te steken. Als team zijn we bijzonder dankbaar voor hun inzet én die van al onze vrijwilligers, die alle dertig samen het cultuurhuis laten uitblinken.
Het was Xavier die als eerste de weg naar het cultuurhuis vond. Hij rolde erin dankzij de aanstekelijke energie van Marleen, een andere vrijwilliger. “Ik voelde me hier meteen welkom,” vertelt hij. Niet veel later volgde Linda, die tijdens een opendeurdag kennismaakte met het cultuurhuis. Ze was net met pensioen, midden in coronatijd, en zocht een nieuwe uitdaging. “Het leek me ideaal om onder de mensen te komen,” zegt ze. En toen Emma hoorde wat haar oma en nonkel er allemaal deden, was ook zij snel verkocht. Alle drie delen ze hetzelfde gevoel: het is leuk om dit samen te kunnen doen.
Over de vraag welke taak hen het meest plezier geeft, hoeft niemand lang na te denken: afwisseling.
“De ene dag sta ik achter de bar, de andere help ik achter de schermen of doe ik iets technisch,” zegt Xavier. Emma vult aan: “Tijdens een voorstelling kan je ervoor kiezen om mee te kijken of om de vestiaire te bewaken. Dat momentje van vrijheid geeft me als student de kans om nog even te lezen of te studeren tussendoor.”
Die variatie zorgt voor mooie herinneringen. “De mooiste voorstelling die ik ooit zag, was er een van Het Wolk. Gemaakt voor kinderen, maar eigenlijk minstens even pakkend voor volwassenen,” vertelt Xavier. Linda en Emma knikken instemmend: “Soms verwacht je niet dat iets bij je interesses past, maar blijkt het net enorm leuk of ontroerend.” Zoals Xavier het mooi samenvat: “Er is altijd iets te beleven. Cultuur is nooit saai.”
Buiten het cultuurhuis leiden de vrijwilligers heel uiteenlopende levens. Linda werkte jarenlang bij Dymo en geniet nu van haar pensioen, Xavier reist graag en werkt als meubelmaker bij een Hams bedrijf, en Emma is student. In totaal bestaat het team uit zo’n dertig vrijwilligers. Een bonte mix die zowat even veelzijdig is als ons programma. “Er is altijd wel iemand waarmee je een leuke klik hebt, en na een tijdje kan je hier zelfs vriendschappen opbouwen,” klinkt het.
Wat voor hen een avond of middag compleet maakt? Linda lacht: “De gezellige afsluiter. Even napraten, een babbeltje aan de bar. Na de voorstelling heb je het warme gevoel dat je samen iets moois hebt gedaan.” Emma knikt: “Als bezoekers tevreden buitenstappen, geeft dat echt een boost.”
Het vrijwilligerswerk opent ook nieuwe perspectieven. “Ik sta er soms van versteld hoeveel er te doen is in Hamme. Je leert de gemeente van een heel andere kant kennen,” zegt Xavier.
En ja, onze vrijwilligers komen regelmatig in contact met bekende artiesten. Starstruck? “Niet echt,” lachen ze, “maar sommige artiesten laten wel een indruk na.” Sien Eggers blijkt bijvoorbeeld “een ongelooflijk down-to-earth persoon”, William Boeva “een grote meneer, écht enorm sympathiek”, en ook Bert Gabriëls liet een sterke indruk na.
“Het is altijd leuk als artiesten na de voorstelling nog even iets komen drinken in de bar. Dat maakt het heel persoonlijk.”
Op de vraag wat ze zouden zeggen tegen iemand die twijfelt om vrijwilliger te worden, antwoorden ze zonder aarzelen:
“Gewoon doen!”
