Wie Hamme zegt, zegt Wuiten. Deze iconische volksfiguur is diep verankerd in het collectieve geheugen van de Hammenaar en groeide uit tot hét symbool van de lokale identiteit. De Wuiten is geen klassieke held; hij is een spotvogel, een rebel met een kwinkslag, iemand die op eigen wijze de draak steekt met gezag en gevestigde orde.
De figuur van de Wuiten ontstond begin 20ste eeuw en werd al snel het gezicht van de Hammenaar: kritisch, grappig, creatief en een tikkeltje brutaal. In een tijd waarin satire en volkshumor belangrijke uitlaatkleppen waren, gaf de Wuiten de inwoners van Hamme een manier om maatschappelijke wantoestanden aan te kaarten met een lach.
De Wuiten is meer dan folklore; hij is een spiegel van de samenleving en het levend bewijs dat Hamme haar geschiedenis en volksziel met trots bewaart.
Hoe gaat de legende?
Lang geleden wist een inwoner van Hamme een Vlaamse gaai te vangen en hem te leren spreken. De vogel kreeg de naam Wuiten.
Tijdens de woelige tijden van de Vikingaanvallen voer op een dag een Noormannenboot de Durme op, recht naar het dorp dat verscholen lag tussen rivier en stroom. Vluchten was de enige uitweg. Het dorp werd geplunderd en in brand gestoken. Ook de Wuiten werd meegenomen als buit.
Jaren later belandde de vogel bij een schipper, die hem voor een habbekrats kocht. De Wuiten bleef stil, tot op een dag. Terwijl de schipper via de Schelde de Durme opvoer en de kerktoren van Hamme in zicht kwam, brak de vogel plots zijn zwijgen: “Kwek, kwek, ’k hein Ham gezien!”
Alsof hij pas in zijn thuisland zijn stem terugvond.