Wie Hamme zegt, zegt Wuiten. Deze iconische volksfiguur is diep verankerd in het collectieve geheugen van de Hammenaar en groeide uit tot hét symbool van de lokale identiteit. De Wuiten is geen klassieke held; hij is een spotvogel, een rebel met een kwinkslag, iemand die op eigen wijze de draak steekt met gezag en gevestigde orde.
De figuur van de Wuiten ontstond begin 20ste eeuw en werd al snel het gezicht van de Hammenaar: kritisch, grappig, creatief en een tikkeltje brutaal. In een tijd waarin satire en volkshumor belangrijke uitlaatkleppen waren, gaf de Wuiten de inwoners van Hamme een manier om maatschappelijke wantoestanden aan te kaarten met een lach.
De Wuiten is meer dan folklore; hij is een spiegel van de samenleving en het levend bewijs dat Hamme haar geschiedenis en volksziel met trots bewaart.
Maar hoe gaat de legende?
Lang geleden ving een inwoner van Hamme een Vlaamse gaai en leerde hem spreken. In de donkere tijden van de Vikingaanvallen voer op een dag een Noormannenboot de Durme op, richting het dorp verscholen tussen rivier en stroom. Vluchten was het enige wat restte; het dorp brandde, werd geplunderd en de Wuiten – de sprekende vogel – werd als buit meegenomen.
Na jaren kwam de Wuiten in handen van een schipper die hem voor een habbekrats kocht. De vogel bleef zwijgzaam, tot de dag dat de schipper via de Schelde de Durme opvoer en de kerktoren van Hamme zag opdoemen. Plots riep de vogel luid: “Kwek, kwek, ’k hein Ham gezien!” – alsof hij pas in zijn thuisland zijn stem terugvond.
